هر کسی به امیدی زندگی می کند;امیدهایی گاه بسیار کوچک.مثل امید قبول شدن دریک امتحان که اولش خیلی سخت و مهم به نظر میاد،اما بعد که امتحان دادی ، می بینی که چقدر ساده و پیش پا افتاده بوده.یا حتی امیدهایی بسیار کوچکتر.مثل امید نوشتن یک نامه که به خودمون قول دادیم یک روز اون رو بنویسیم و بگذاریم زیر بالشمون یا بفرستیم برای کسی که دوست داریم.بعضی ها به این امیدها زنده اند. به امید این که بالاخره به سفری که دوست دارند برن، زیارتی که می خوان کنن، کسی رو که نشون کردن به دست بیارن، قولی که به اون ها داده شده عمل بشه، مادرشون را که گم کرده اند پیدا کنن، فردا روز بهتری داشته باشن،پولدار بشن و یا به نقطه ای که دوست دارن برن.من اما فقط به یک امیــــــــد زندگی می کنم : به امید بخشیده شدن!!!من از اون دسته آدم هایی نیستم که می گن آزارشون به یه مورچه هم نمی رسه. بارها پشه ها و مگس ها را کشتم. پیش اومده که از دست دوستم دلگیر شم و تلافی کنم . شده دل کسی رو بسوزونم .من از اون دسته آدم هایی نیستم که دیگران جز خوبی از اونا چیزی ندیده اند. من واقعا گاهی بدی کردم. بدی های زیادی!بدی هایی که از به یاد اوردنشون حالم بد میشه و می ترسم. من از اون دسته آدم هایی نیستمکه بگم هر چه پیش آید خوش آید.البته این ترسها کاری نمی کند که دیگه بدی نکنم.بدی کردنمثل دانه سیبی که توی سیب هست یک جایی توی روح من وجود دارد. اما من گاهی توی خواب احساس پشیمونی می کنم . احساس پشیمونی من توی خواب بیشتر از بیداری ست. فکر میکنم برای خاطر اینه که توی خواب بیشتر خودم هستم تا توی بیداری .این طوری هست که نیاز مبرمی به بخشیده شدن دارم. دست خودم نیست اگر بخشیده نشم ترسهام تا ابد همراهم هستند."خداوند بخشنده و مهربان است" من به این جمله باور دارم از صمیم قلب.وهمین به من امید می ده که سیب زندگی را با همه توانم گاز بزنم . من فکر می کنم آدم ها هر کدومدر زندگی فرصت هایی برای بخشیده شدن به دست میارن.فکر می کنم خداوند این فرصت را از هیچ کس نمی گیره . من فکر میکنم هر کس شانس زیادیبرای بخشیده شدن پیدا می کند . لازم نیست خیلی باهوش باشه تا اون فرصت ها را دریافت کنه وازشانســــش استفاده کنه .اتفاقا اگر خیلی بخواد با هوش بازی در بیاره ممکنه در هوش خودش غرق بشه و شانســـش را از دست بده،در حالی که بهتره خیلی ساده و صمیمی رفتار کنه ، می توونه یه عالمه از این شانس های کوچیک و بزرگ برای بخشیدن استفاده کند،بدون این که خودش بفهمه. کیف عجیبی هم داره. به کسی لبخند می زنه و بخشیده می شه.ساندویچش را با کسی نصف می کند و بخشیده میشه. به درد دل کسی گوش می ده وبخشیده می شه . در جواب سوالی سکوت می کنه و بخشیده می شه. بخشیده شدن گاهی به همین سادگی ست.اما راستش را بخواهید من هنوز کمی می ترسم.من به این که خداوند بخشنده و مهربان است ایمان کامل دارم ، اما گاهی از این می ترسم که نکنه شانس های بخشیده شدنم رو گم کنم . می دونی چرا اینقدر می ترسم؟ چون این دنیا برگشت ناپذیره!!!دنیا برگشت ناپذیره، یعنی همین دنیایی که عقربه هاش همیشه رو به جلو حرکت میکنن و همین حالا که این جمله رو می خونی با لحظه ای که جمله دیگه رو می خوونی فرق داره ودر فاصله نوشتن اون جمله ها تا همین جمله ای که باز داری می خونی زمان گذشته ست.دنیای برگشت ناپذیر البته تا لحظه مرگ برگشت ناپذیره. وگرنه تا وقتی هستی می تونیخیلی چیزها رو با کلمه ببخشید درست کنی.ممکنه نتونی اونها رو به حالت اول برگردونی،اما می تونی ترمیمش کنی . می تونی از خدا وقت دوباره ای بگیری، مثل وقت هایی که به خودت قول میدی از فردا آدم بهتری بشی . از امروز پیاده روی کنی . از شنبه درس بخونی .از همین حالا یه جور دیگه فکر کنی . یه جوره دیگه ای عمل کنی . قوانین زندگیت رو عوض کنی ،از این نترسی که دیگران بگن تو عوض شدی. منتظر نباشی که بگن بهتر شدی. ناراحت نشی که بگن بدتر شدی، شجاعانه خودت باشی با قوانین تازه ای کهبه اونا رسیده ای.وقتی به قانون جدیدی می رسی می تونی صفحه زندگیت رو ورق بزنی .یادت باشه تو مجبور نیستی در ادامه صفحه ای که خط خطی کردی بنویسی.یادت باشه تو مجبور نیستی غلط دیکته ات رو تکرار کنی. تو می تونی صفحه ات رو ، اصلا می تونیدفترت رو عوض کنی و یه خودکار تازه ای برداری ، خودکاری که رنگش رو دوست داریو مطمئنی که جوهرش حالا حالا ها خشک نمی شه. می تونی بالای صفحه ات بنویسی به نام خدا و به جای اینکه بابت صفحه های سیاه قبلی اتشرمنده باشی ، سعی کنی توی دفتر جدید چیز های بهتری بنویسی . من همه این ها رو از یه شعر یاد گرفتم.شعری که سروده قیصر امین پوره و من اون رو از حفظم. تو هم می تونی اون رو بخونی و احساس خوب یک زندگی جدید رو از اون بگیری.

امتحانش کن!!!

صبح، خورشید آمد

دفتر مشق شبم را خط زد

پاک کن بیهوده است

اگر این خط ها را پاک کنند

جای آنها پیداست

ای که خط خوردگی دفتر مشقم از توست

من کجا حق دارم

مشق هایم را

روی کاغذ های باطله با خود ببرم؟

می روم

می روم

می روم دفتر پاک نویسی بخرم

زندگی را باید

از سر سطر نوشت!